Chronische Pijn: Mijn verhaal (ingezonden)

 in Chronische Pijn, Congres 28 september, Congres 29 september, De Week van de Pijn, Medicatie, Pijn Samen

Wederom een ingezonden stuk. Dit keer een bijzonder verhaal van Corinne:

Beste lezer,
Via Facebook zag ik een verhaal van een lotgenoot voorbij komen. Veel herkenning, dit deed mij goed.

Graag wil ik ook mijn verhaal delen, delen omdat ik vind dat er meer erkenning en herkenning moet komen voor chronische pijn.

Hierbij mijn verhaal:
Er komen regelmatig verhalen voorbij van mensen die de diagnose fibromyalgie hebben en door bijvoorbeeld psychologische ondersteuning, wijzigingen in voedingspatronen of door aanpassingen in sociale leven (door meer begrip te krijgen) zich een stuk beter voelen.
Dit uit zich in minder pijn, meer energie, beter slapen enzovoorts.
Bij het lezen van dit soort berichten schieten er allerlei emoties door mij, Corinne, heen, boosheid, verdriet, twijfel enzovoorts.
Laat ik voorop stellen dat ik het fijn vind voor een ieder die klachten heeft, in welke zin dan ook, dat deze persoon een methode heeft gevonden om zijn/haar functioneren te vergoten.
Maar ook slaat twijfel toe. Twijfel of ik wel fibromyalgie heb. Twijfel of bij de personen waarbij bepaalde dingen werken wel de juiste diagnose is gesteld.
Ik ben al jaren bezig met vechten, te bewijzen, dat mijn klachten niet tussen mijn oren zitten.
Sinds een tiental jaren is bij mij de diagnose fibromyalgie gesteld door een reumatoloog.
Na jaren klungelen en vragen over waar mijn klachten vandaan komen, viel er wel een kwartje op z’n plek. De klachten had ik al veel eerder, maar meer ad-hoc. De laatste jaren zijn de klachten altijd aanwezig.
Een jaar of 15 geleden begonnen met een raar gevoel in de handen, krioelende mieren, pijnsteken in de vingers. De toenmalige bedrijfsarts wist er geen raad mee, dit gold ook voor de huisarts.
Als puber regelmatig pijnlijke gewrichten gehad (o.a. onderrug en knie), regelmatig gekraakt door een chiropractor, manueel therapeut, fysiotherapeut en op bezoek geweest bij een cesartherapeute voor mijn houding (de klachten moesten toch ergens vandaan komen). Achteraf is kraken bij iemand met HMS/EDS-HT niet erg handig. Hoe vaker er gekraakt wordt, hoe soepeler de gewrichten en dus hoe meer HMS/EDS-HT optreedt.
Carpaal-tunnelsyndroom? Onderzoek wees uit dat dit niet het geval was.
Bloedonderzoek? Alles in orde.
De klachten kropen omhoog, polsen en ellebogen,
Tennisellebogen, golfersellebogen. Cortisonenspuiten hielpen niet, integendeel, klachten werden alleen maar meer.
Pijnmedicatie? Geen resultaat, veel bijwerkingen.
Maagproblemen, omeprazol, gastroscopie, klep staat iets open, druppelend maagzuur in longen als ik lig, resulteert in forse maagzuur en hoestbuien.
Voor beide ellebogen shockwave-therapie gedaan, geen resultaat.
Fysiotherapie? Geen resultaat, integendeel: meer pijn.
Acupunctuur? Geen resultaat, gelijkblijvende klachten.
Schouders kwamen erbij. Toen kwam het SC-gewricht, SI-gewricht, de ruggenwervel in de bovenrug, ribben.
Foto’s van pijnlijke plekken? Niets op te zien behalve goede gewrichten.
Extra rib? Nee, ook niet.
Diagnose TOS (thoracic outlet syndrome) door reumatoloog gesteld.
Nieuwe pijnmedicatie: geen resultaat, veel bijwerkingen.
Maagprobleem, gastroscopie, maagklep sluit niet goed.

Osteopaat bezocht, één grote ramp, na een kort gesprek ging de man letterlijk bovenop mij zitten en verrichte een aantal handelingen, resultaat: 6 weken een lichaam dat volledig verknoeid was, volledig uit balans én gekraakt.

Diagnose PDS (prikkelbaar darmsyndroom) door huisarts gesteld.
Via reumatoloog is de diagnose FMS (fibromyalgiesyndroom) gesteld, eindelijk een naam voor mijn klachten.
Ook een verklaring voor mijn ‘zwevende’ plekken (sommige gewrichten, spieren of bijvoorbeeld mijn ogen), waar ik soms een uur, soms een dag, of een week last van heb, deze verdwijnen weer. Stijfheid en een heleboel andere (kleine) klachten ook verklaard. Aan beide polsen een brace. Medicatie: geen resultaat.
Homeopathie: geen resultaat.
Op naar mensendieck, goed voor mijn houding (lichamelijke). Dit als voorloper op het revalidatietraject dat ik een aantal jaren geleden heb gevolgd bij een revalidatiecentrum.
De bij de mensendieck-therapeute geleerde dingen moest ik bij het revalidatiecentrum direct weer afleren, niet goed voor mijn lichaam. Bij het revalidatiecentrum: Ik leer dat ik mijn lichaam niet recht hoef te maken, als deze niet recht is. Ik leer doseren, balans te vinden, te plannen, te luisteren naar mijn lijf, mijzelf serieus te nemen. Ik leer dingen over voeding, minder suiker, meer water, enzovoorts. Ik slaap/lig met diverse kussens. Ik eet aardappelen in de schil, enzovoort.
Ik kon in deze tijd 32 uur werken, moeder en partner zijn, huishouden regelen en af en toe leuke dingen doen.
Ondertussen ontdekt dat mijn vitamine B12-gehalte niet al te hoog was, dus injecties halen bij de huisarts, verschil merk ik niet echt, wel merk ik dat ik aan het einde van elke periode weer ‘toe’ ben aan een nieuw shot. Inmiddels injecteer ik mijzelf wekelijks.
Omeprazol (maagzuurremmer) zorgt voor slechtere opname vitamine B12…
Ik moet ondertussen nog steeds vechten voor mijn aandoening, uitleggen, lichamelijke problemen, geestelijk prima in orde. Niet in mijn sociale clubje, de mensen met onbegrip laat ik links liggen.
Ik ga regelmatig naar een fysiotherapeut waar ik bij toeval terecht kwam met forse hoofdpijn en zijn praktijk zat het dichtstbij mijn toenmalige huis. Een fysio die begrijpt hoe mijn lichaam werkt, hij benoemt dat ik HMS heb (hypermobiliteitsyndroom), al heel lang geweten, nooit, tot 2014, bevestigd door een arts.
Ik sportte (dynamic tennis) bij Sportvariant, de sportvereniging van het revalidatiecentrum.
Begin 2014 draai ik mij om in mijn slaap, ‘knak’ was het in mijn nek, duizelig, beroerd ben ik blijven liggen, met de hoop in de ochtend ‘gewoon’ op te kunnen staan. Het begin van het einde, lijkt het… In de ziektewet. Een plek erbij, nek en schedelrand met uitstraling naar kaak en jukbeen.
Meer beperkingen, niet meer werken, niet meer sporten, niet meer fietsen, niet meer, niet meer, niet meer….. Weer richting huisarts, weer medicatie (een zoveelste probeersel), geen resultaat, veel bijwerkingen. Slaapmedicatie omdat ik maar een uurtje of twee per 24 uur slaap. Sloeg niet aan.
Naar opticien, mijn zicht beweegt heel subtiel sinds dit voorval, ook af en toe wat troebel zicht. Geen aanwijzingen voor bril of andere dingen, focussen duurt alleen wat langer.
Weer naar revalidatiearts in het ziekenhuis. Zij stuurde mij naar een osteopaat, met enige gereserveerdheid een afspraak gemaakt met een andere osteopaat dan de vorige keer.
Het traject met bedrijfsartsbezoeken start. Beperkingen worden steeds meer, niet meer fietsen, in het huishouden laat ik veel dingen liggen, mezelf fatsoenlijk aankleden is soms al een hele opgave.
De osteopaat constateert dat ik een complex lichaam heb (goh). Kon wel twee jaar behandelingen duren voordat ik enig resultaat zou boeken (gebaseerd op ervaring van collega-osteopaat uit Engeland). Hij constateerde ook dat ik een licht verzakte baarmoeder heb, dat mijn strottenhoofd wat strak op mijn eerste wervel beweegt, waardoor ik slikproblemen heb.
Dat ik beter cafeïne-vrije thee kan drinken, ik ben een theeleut, dat ik alles met tarwe moet laten staan én dat ik al mijn amalgaam uit mijn mond moet laten halen. Oh en nog een heleboel andere dingen. In het kort: ik werd zo beroerd van de behandelingen, ik was al niet in staat dingen te doen, nou dit werd alleen maar erger, moest minstens 5 dagen bijkomen van een behandeling, een ramp.
Na zes maanden marteling ben ik op advies van de bedrijfsarts hiermee gestopt.
Intussen via de huisarts bij de pijnpoli terecht gekomen in het Gelre Ziekenhuis Apeldoorn. Daar werden de drie opties besproken die daar gebruikt worden:
medicatie (geen optie, vanwege de vele bijwerkingen)
TENS (reeds geprobeerd via een andere weg, voor gebruik te kort resultaat
aanprikken van zenuwen (mijn pijngebied te groot, het aanprikken zou geen resultaat bereiken, tenzij er een hele riedel aangeprikt worden en dit is weer ongezond…)
Ook heeft de pijnspecialist geconstateerd dat mijn kaak niet geheel goed staat (HMS/EDS-HT), hij durfde het niet aan deze recht te zetten.
De pijnpoli was een soort van mijn laatste hoop. De beperkingen werden steeds groter, autorijden een probleem, werken geen optie, thuis mezelf redden werd al lastig. Veel frustratie in het begin van het in de ziektewet zitten. Daarna de draad zo goed mogelijk opgepakt en ben ik dingen gaan doen die wel lukten (kleuren, brood bakken, konijnen aaien, genieten van bloemen in de tuin, enzovoorts).
Vervolgens ben ik weer op de wachtlijst geplaatst bij het revalidatiecentrum in Apeldoorn, wachtlijst een half jaar.
De bedrijfsarts vond dit te lang duren en zocht naar oplossingen. Zo ben ik naar Dodewaard geweest voor een gesprek bij De Gezonde Zaak voor gedragstherapie (men denkt nog steeds dat mijn problemen op te lossen zijn door 3 gesprekken met een psycholoog).
Dodewaard – Apeldoorn kan ik niet zelfstandig bereizen, dus geen optie. Bedrijfsarts komt met de optie in Deventer bij AanzetGroep. Ook daar een gesprek gehad. Mijn partner is mijn chauffeur, raadsman, steun en toeverlaat en gewoon mijn lieverd.
Op de dag van het gesprek in Deventer ontving ik de uitnodiging voor het revalidatiecentrum in Apeldoorn (waar ik wel zelfstandig heen kan). Ik dacht: opgelost, ik kan naar Apeldoorn, druk van de ketel.
Maar nee, mijn leidinggevende gaf de voorkeur aan Deventer.
Daar heb ik een multidisciplinair onderzoek ondergaan met een psycholoog, revalidatiearts en reintegratiecoach. Een hele ochtend gesprekken en direct de evaluatie. Het traject wat in Deventer geboden wordt, wordt door alledrie de disciplines negatief geadviseerd. Dit traject is niet wat ik nodig blijk te hebben, gezien de complexiteit van mijn lichaam. Advies: revalidatiecentrum Zwolle.
De week erna kon ik toevallig in Apeldoorn starten met de observatieperiode. Conclusie observatie: ik doe alles zoals ik dit jaren geleden geleerd heb, complimenten gekregen, ze kunnen verder niets voor mij doen…
Fijn complimenten maar ik kom geen steek verder.
Sinds twee jaar weet ik dat ik ook een vitamine D tekort heb, capsules en tabletten worden niet goed opgenomen, olie wel. Iedere drie maanden checken wat de stand van zaken is.
Vorig jaar door neuroloog een MRI hersenen aangevraagd in verband met mijn nog steeds bewegende zicht (alles waar ik naar kijk beweegt subtiel) om uit te sluiten dat ik MS heb. Mooi, uitslag is dat ik geen MS heb, pfieuw. Door naar de oogarts, lichte vorm van mdf (dystrofie) en een moedervlek in m’n oog. Gevolg: jaarlijkse controle.
Ook is, in 2014, door de revalidatiearts in Deventer HMS/EDS-HT vastgesteld en CRPS (Complex Regionaal PijnSyndroom, ook wel distrofie genoemd), statiek problemen, bekkeninstabiliteit, triggerpoints,voetstand- en mobiliteitafwijkingen en sacro-iliacaal problematiek vastgesteld.
Een hele lijst, ik ben blij dat e.e.a. op papier staat.
Mijn eigen lijstje (bijgehouden in de loop van de jaren): pijn, steken, branden, mieren, prikken, slapen, doof, messteken, aanrakingspijn, ontstaan van pijnlijke gebieden door verkeerde bewegingen, moe, jeuk op huid, kramp, zweet, darm, maag, kramp aan borstbeen, krachtsverlies, onhandigheid (frustrerend), lasten praten bij moeheid, brainfog, slecht slapen, wazig zien, lichaamstrillingen, spiertrillingen, allergieen, ineens opgezette handen/vingers, overslaan hart, menstruatie zwaar, ruis en tuters in oren, haaruitval, beperkingen, gevoelig voor medicatie (zowel inwendig als uitwendig), kaken, zwabberbeen, knakken en kraken gewrichten, thermostaat in lichaam lijkt soms kaduuk, onberekenbaarheid lichaam, mobiliteit, slikproblemen, spiertrekkingen op de gekste plekken, hete knieën, te lang zitten (30 minuten), te lang staan (20 minuten) en lang lopen (20 minuten) en slecht slapen.
Inmiddels wordt er in de medische wereld steeds meer duidelijk over Fibromyalgie, een neurologische aandoening, er wordt onderzoek gedaan naar immuunsysteem. Men is nog steeds op zoek naar de oorzaak en de oplossing, gelukkig. Er zijn overigens nog steeds artsen die lotgenoten voorzien van foutieve, achterhaalde informatie. Dit maakt het geheel nog meer complex, voor jezelf, de omgeving en ook voor instanties die je tegenkomt tijdens je zoektocht.
Om terug te komen op de start van mijn verhaal, de emoties die bij mij ontstaan wanneer anderen aangeven door gesprekken met een psycholoog, aanpassingen in eetpatronen en begrip vanuit de buitenwereld, zich zoveel beter te voelen. Als ik dan aangeef dat dat soort zaken bij mij geen verlichting geven, niets doen, echt helemaal niets, dan heb ik het gevoel dat er wel eens bekrompen gekeken wordt. ‘Als het voor een mij werkt, werkt het voor een ander ook.’ Bij mij werkt dit dus niet. Ik twijfel dan of ik zelf wel FMS heb, FMS secundair aan HMS/EDS-HT, of dat de personen waarbij geldt dat de genoemde dingen wél werken, wel de juiste diagnose hadden.
Ik moet me blijven verdedigen, blijven vechten om aan te geven dat ik geen geestelijke problemen heb. Ik wil blijven uitleggen wat Fibromyalgie is. Bekendheid geven. Hoewel het pittig is om te dealen met een lijf zoals dat van mij en dit je geestelijk ook zeker wel iets doet, dealen met pijn, dealen met beperkingen, aanpassen. Aanpassen van eetpatroon, medicatie en de tot nu toe genoten therapieën werken bij mij niet.
Ik heb gesproken met een gepensioneerde reumatologe, die toen ze ontdekte dat ze FMS en HMS had, arts is geworden met het idee zichzelf te kunnen genezen.
Zij heeft zichzelf niet kunnen genezen. De oplossing is er nog niet. Wat een openbaring voor mij, dat gesprek, wat een herkenning. En mijn gestoei in de afgelopen jaren was niet helemaal voor niets. Veel geleerd, van mijzelf, van mijn aandoeningen, van mensen om mij heen. Ik kan nog autorijden binnen de plaats op goede momenten, ik wandel kleine stukjes en ik geniet van kleine dingen. Ik sport niet, ik beweeg. Ik heb een fijne huisarts, een goede reumatoloog en neuroloog getroffen. En als laatste de revalidatiearts die ik in Deventer heb getroffen, deze man was hoogst verbaasd dat ik al zo lang loop met deze klachten en dat nog niemand er iets mee heeft kunnen doen. Genezen is onmogelijk, mei 2015 intakegesprekken gehad. Mijn werkgever wil ook wat in de pap te brokkelen hebben. De klachten breiden zich uit, aandoeningen verergeren, beperkingen worden er steeds meer. Drie revalidatieperiodes verder. Dingen geleerd, hulp gekregen bij hulpmiddelen als een zit-stakruk, silversplints, orthopedische schoenen en het ontdekken van nieuwe hobby’s. Licht en kort zijn mijn kernwoorden. Ik ben gaan zwemmen, 1x per week een half uur, dobberen op m’n rug met een nekkraag en zo’n buis waar kinderen mee spelen in het water.
Tijdens de revalidatieperiode ben ik voor 2 jaar volledig arbeidsongeschikt verklaard, daarna volgt een herkeuring. De keuring door de UWV-arts was een aanslag op mijn lichaam.
Februari 2016 ontslagbesluit in de brievenbus, slik, definitief.
En ik weet, ik weet dat de oplossing er nog niet is. Ik ben even klaar met proefkonijn zijn of als ‘uitdaging’ gezien te worden.
Ik blijf contact houden met mijn huisarts, de revalidatiearts, die inmiddels een eigen praktijk is gestart. Ik heb contact met lotgenoten. Ik probeer het laatste nieuws te volgen over mijn aandoeningen. Ik heb een scootmobiel aangeschaft, zonder gebruik te maken van de WMO, wel gesprekken gehad maar er was veel weerstand. Met de scootmobiel heb ik een deel van mijn vrijheid terug. Ik geniet van mijn huis, mijn dieren, mijn gezin en mijn hobby’s. Af en toe heb ik een forse dip, deze laat ik gebeuren, daarna kan ik weer door. Altijd veel pijn, ik weet niet meer hoe het is om zonder pijn te leven.
Ik heb gelukkig fijne mensen om mij heen en ervaar veel steun.
Ik ben ik en ik blijf ik, Corinne.
Met vriendelijke groet,
Corinne Abbekerk
Aanbevolen berichten
Showing 10 comments
  • Antoinette de Raad
    Beantwoorden

    Byzonder verhaal van Corrine ,
    ach zoveel herkenbaar,helaas!
    Als er meer dingen door elkaar lopen kwa klachten bekijkt een ieder zijn / haar stukje en er is zo weinig wat helpt of de situatie tot rust brengt of erger voorkomt.
    bij mij is fysio essentieel maar heb het eigenlijk voor heel veel nodig en hoeveel aandoeningen boeit niet maar een chronische status krijg je voor het een redelijk eenvoudig maar voor het ander mag je maar een aantal beurten hebben terwijl r veel meer behoefte aan is om je een beetje op de been te houden
    .echt onderzoek is erg nodig!
    en ik hoop voor andere mensen in de toekomst minder getob dan voor ons.
    .en er word weinig echt geluisterd en doorgepakt met onderzoek dat je half en half bekeken word en daar zeker niet bij gebaad ben.ook word je inderdaad bekeken alsof het voor jezelf een pretje is en je alles vooral moet accepteren en het er mee moet doen .maar dat moet wel kunnen .het is soms echt heel moeilijk sterkte en genieten van hele kleine dingen dan maar!

    • Corinne
      Beantwoorden

      Dank voor je reactie. Jij ook sterkte!
      Laten we hopen dat er veel meer duidelijk wordt over chronische pijn in de toekomst.

  • Annette Suister
    Beantwoorden

    Corinne…..dank voor je heldere uiteenzetting van jouw “verhaal”…..en helaas voor mij, uiteraard ook voor jou, zo herkenbaar……het lijkt of ik mijn eigen “verhaal” lees…..gek genoeg lees ik jouw verhaal best vaak om mijn angsten voor de meest vreselijke aandoeningen de kop in te drukken….de reeks van klachten, de tientallen jaren die het al duurt, 5 haar geleden geconfronteerd worden met borstkanker (gaat overigens goed) maakt dat er bijna geen dag meer voorbij gaat zonder angst……het vreet energie….energie die ik helemaal niet heb……ik wens je heel veel positiviteit en sterkte. Lieve groet.

    • Corinne
      Beantwoorden

      Dank voor je reactie. Graag gedaan. Ik wilde mijn verhaal gewoon kwijt. Jij ook sterkte! Hoop dat je om leert gaan met je angsten op een zo goed mogelijke manier.

      Laten we hopen dat er veel meer duidelijk wordt over chronische pijn in de toekomst.

  • Diana van Halen
    Beantwoorden

    Het doet goed om dit te lezen.
    Ikzelf heb HMS en Fibro en hoge bloeddruk.Pijn en vermoeidheid. Kan niet tegen hitte of in de zon zitten.. Zwel gewoon op.Vitamine D tekort.
    Heb ook alles geprobeert, gezonder eten, geen vlees, Fysiotherapie, Cesaroefentherapie, ergotherapie, psycho-somatische therapie 🙁
    Pijnstillers daar reageer ik heftig op en veel bijwerkingen.
    Van kind af aan veel vallen, trage grove moteriek, altijd moe.
    Bij veel inspanning word ik benauwt en misselijk door maagzuur, ook hoesten en verslikken in niks.
    Onderzoeken gehad, hart en longen niks aan de hand.
    Hoef na de diagnose bij de reumatoloog en klinisch geneticus ( was geen EDS omdat mijn huid niet slecht genoeg was) nergens meer heen.
    Werk nog steeds ! Maar ik weet niet hoelang ik nog volhoud, ben nu 54.
    Zorgverleners geven tegenstrijdige en verouderde adviezen en nemen me niet serieus.

  • Mieke
    Beantwoorden

    Hallo Allemaal, Wat is dit herkenbaar al deze klachten. Ik werd toen ik 19 was al weg gestuurd met leer er maar mee leven. Ben nu 65 en zoek nog steeds naar oplossingen. Wat ik wel geleerd heb na al de therapieën dat je goed naar je eigen lichaam moet luisteren.
    Zoals Corinne ook verteld er komen bij GPS EDS steeds meer kwalen bij. Heb trouwens in Eindhoven bij een therapeut wel goede kaaktherapie gehad, waar ik enigzins wel naar bij heb gehad.
    Ik ben nu al bijna na verschillende revalidatieprogramma’s zelfs een keer gewoon gestopt omdat het te zwaar was mijn steun en toe verlaat gevonden in mijn osteopaath waar ik nu bijna 20 jaar onder behandeling met lichte korte behandelingen en die mij begrijpt. Ondanks dat ga ik toch achteruit. Vooral lopen…enkels zijn totaal uitgerekt daarvoor hoge orthopedische schoenen. vaak nog lucsaties en publicaties van wervels en ribben. Schouderkom was met 18 al geopereerd!!!
    Nu a.s. dinsdag mijn scootmobiel om toch met mijn kinderen en kleinkinderen nog wat te kunnen ondernemen met beetjes.
    Zou graag met Corinne in contact komen om eens te praten! Ik heb een klein stukje met jullie gedeeld wat mij ook een opluchting geeft!
    Zou nog wel heel veel kunnen schrijven…maar wat ik zo jammer is dat iedere specialist zijn eigen stuk behandeld en men niet samen bekijkt hoe en wat….bijv reumatoloog , maag en darm specialist, oogarts orthopeed, neuroloog je loopt van hot naar her en ieder bekijkt het van hun kant.
    Wens jullie allemaal veel sterkte toe en hoop dat jullie ook al is het moeilijk positief blijven want er zijn nog mooie dingen in het leven.
    Liefs Mieke!

  • Diana
    Beantwoorden

    Wauw moet ik nog zo veel door lopen voor ik de diagnose op papier krijg. Huisarts en bedrijfsleven arts hebben het laten vallen. Maar de echte je hebt het krijg ik maar niet.
    Alles wat je beschrijft is de zelfde achtbaan waar ik in zit onverklaarbare pijntjes die verdwijnen darmen die even gek doen het gevoel van machteloosheid omdat de fysio de pijn soms naar een 4 brengt vanaf een 8.
    Succes ik hoop snel weer verder te kunnen met het zoeken naar wel of niet hebben

  • Hannie
    Beantwoorden

    Hebben jullie ook door stress weleens verkrampt midden rif met kortademigheid

  • Kirsty
    Beantwoorden

    Hallo Corinne,

    Mocht je het op prijs stellen zou ik graag met je in contact komen. Ik kom zwlf ook uit Apeldoorn en heb na aantal jaren strijden de diagnose hms. Aangezien er nu 2 jaar na dit stuk van jou nog steeds weinig bekendheid is, probeer ik meer bekendheid te werven. Daarvoor probeer ik in contact te komen met lotgenoten.

    Groetjes Kirsty

  • Anita
    Beantwoorden

    Herkenbaar, om gek van te worden.

Laat een bericht achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.